Wanneer Christopher op een ochtend wordt gewekt door een minidraak, is hij dolblij zijn oude vriend Jacques weer te zien. Jacques komt van een eilandengroep waar mythische wezens wonen en heeft dringend Christophers hulp nodig. Samen keren ze terug naar de Archipel, waar Christopher op de rug van een sfinx een gevaarlijke reddingsmissie onderneemt. Daar ontmoet hij Anya, een meisje met een zwerm vogels, een piepjong kuiken én een ontembare honger naar wraak… (flaptekst)
Deel één van de serie Onmogelijke wezens beviel mij erg goed. Katherine Rundell schrijft fijn, ze heeft een bijzondere eigen wereld bedacht en de personages en Onmogelijke wezens zijn interessant en voelen echt. Want ondanks de magie en de mythische wezens voelt het allemaal normaal en logisch aan. Wanneer een fantasy-boek dat kan is het goed.
Na het lezen van deel één was ik wel benieuwd hoe dit verder zou kunnen gaan. Ik wil niets verklappen van de serie, maar het einde van deel één was best heftig. Deel twee gaat gewoon verder in het normale leven van Christopher en gaat dan in een razend tempo door. Heerlijk wanneer een auteur zo goed weet wat de lezers willen: we willen meer van de Archipel, we hoeven niet meer te weten over het normale leven.
Maar dit boek begint met de introductie van een nieuw karakter: Anya. En dat is meteen erg interessant. Ze is een prinses en woont in het kasteel van haar grootvader, de koning. Wanneer hij wordt vermoord en de vader van Anya de schuld krijgt voel je als ervaren lezer al wel aan waar dit heengaat. Anya moet vluchten en zint op wraak, want haar vader is onschuldig. Dit is een beetje een standaard verhaal, maar Rundell weet dusdanig veel originele elementen toe te voegen dat het niet voelt als een herhaling van andere boeken. Knap gedaan.
Wanneer Christopher en Anya kennismaken komt het verhaal echt op stoom. Het is wel echt een tweede deel, want de personages die terugkomen hebben weinig introductie. Maar dat is prima, je wilt deze serie ook gewoon helemaal lezen. De emoties, de karakters en alles wat de karakters doen zijn levensecht en voelen aan alsof ze er zelf voor kiezen: niet alsof de schrijver dit heeft bedacht omdat het handig uitkomt.
Katherine Rundell bewijst met dit tweede deel dat ze dit genre tot in de puntjes beheerst. Het maakt nieuwsgierig wat ze in de volgende delen gaat doen! Ik ben benieuwd en hoop dat Luitingh-Sijthoff de boeken blijft vertalen en uitgeven, want ik wil deze boeken niet missen. De vertaling van Jenny de Jonge verdient ook nog een vermelding: het boek voelt nergens gekunsteld aan en de vertaling is gewoon goed. Aanrader deze hele serie!
Reactie plaatsen
Reacties