Tradities, dat is iets voor oude mensen. En keisaai, als je het Ties vraagt. Het jaarlijkse familieweekend met zijn ouders, oom, tantes en demente oma staat weer voor de deur. Gelukkig komt zijn neef Pim ook. Die scheldt hem regelmatig uit voor brugkuiken, maar je kunt wel met hem lachen. Dat kun je van nichtje Malou niet zeggen. Zo leuk als het vroeger altijd met haar was, zo stom is het nu. En dan is er ook nog tante Ansjelien, die altijd de baas speelt. Maar bazig of niet, tante 'Engelien', zoals Ties haar noemt, weet Pim en Ties er niet van te weerhouden er 's nachts vandoor te gaan. En dat is niet de enige reden waardoor het weekend dreigt te eindigen in een knallende ruzie... Want sommige familieleden houden een geheim verborgen en wat moeten ze toch met oma, die steeds meer achteruitgaat? (flaptekst)
Een nieuw boek van Jacques Vriens vind ik toch altijd wel iets om naar uit te kijken. Vooral omdat zijn boeken nog steeds erg goed zijn. En dat is best bijzonder, aangezien hij al zolang schrijft. Toch weet hij mij elke keer te verrassen met zijn boeken en de manier waarop hij nog aanvoelt wat past bij kinderen van nu. Bizar hoe iemand kan schrijven vanuit een jong kind, terwijl de auteur zelf allang geen kind meer is.
Het is vaak een valkuil van auteurs: te leuk, te populair of té kinderlijk schrijven. Omdat ze niet meer aanvoelen hoe de kinderen van nu zijn. Bij Jacques Vriens is dit dus echt geen valkuil. Want hij schrijft tijdloos. Zijn oudere boeken zijn ondanks het gebrek aan moderne technologie nog steeds goed om te lezen. Ook door kinderen. En nu is er dit nieuwe boek Familieweekend. Het klinkt in ieder geval veelbelovend.
En het maakt gewoon weer de verwachtingen waar. Vriens heeft een mooi, toegankelijk en toch best diepgaand boek geschreven met verschillende onderwerpen. De relatie tussen familie, een dementerende oma, scheiding en puberen. Het zijn typische onderwerpen voor Jacques Vriens maar het voelt nergens als een herhaling van een eerder boek.
Dit boek las weer als een trein en ik vond het jammer dat het uit was. Vriens schrijft toegankelijk, herkenbaar en het leest prettig.
Voor iemand die zelf een scheiding van zijn ouders heeft meegemaakt én een dementerende oma heeft was dit een boek vol herkenning. Natuurlijk gaat het bij iedereen anders, maar ik vond het fijn om te lezen dat kinderen hier kennis meemaken. Het zijn geen prettige dingen en Vriens gaat niet helemaal tot de diepte, maar hij houdt het behapbaar voor de doelgroep.
Natuurlijk komt er ook weer een leuk bij-karakter in voor dat uiteindelijk toch een grotere rol heeft dan je in eerste instantie verwacht. Heerlijk. Je weet gewoon dat als Vriens een karakter introduceert dit nog belangrijk gaat worden.
Het einde ging vrij snel en misschien een beetje ongeloofwaardig, maar dat bederft dit boek zeker niet. Het is weer een echte Jacques Vriens geworden.
Het enige jammere vind ik het omslag... het is niet aansprekend en past ook niet bij de sfeer van het boek. Hier had meer ingezeten. Had een mooie illustratie laten maken. Dat is een gemiste kans want ik denk dat kinderen dit boek op basis van het omslag niet gaan oppakken.
Reactie plaatsen
Reacties