De weg strekt zich voor hen uit. Geen andere auto's, alleen hun koplampen op het asfalt. Don en Rodney hebben samen een lang en goed leven gehad. Ze hebben vele mooie momenten meegemaakt, en dieptepunten zo diep dat het voelde als het eind van de wereld. En nu komt de wereld echt ten einde. Een zwervend zwart gat komt op de aarde af en over een maand zal alles en iedereen verdwenen zijn.
Na veertig jaar samen zijn Don en Rodney plotseling door hun tijd heen. Het is een race tegen de klok om van Maine naar Washington te komen om nog wat onafgedane zaken af te handelen. Onderweg ontmoeten ze mensen die weigeren te geloven dat het einde nadert en mensen die zich haasten om het tegemoet te gaan. Maar er zijn ook mensen die hun laatste dagen zo goed mogelijk doorbrengen, met spontane bruiloften, vreugdevuren, gedeelde maaltijden en nieuwe vrienden. En terwijl het zwarte gat nadert, kijken Don en Rodney terug op hun leven en vragen ze zich af of het allemaal wel goed genoeg is geweest. (flaptekst)
Het boomhuis in het bos is het enige boek dat ik al las van TJ Klune. De twee boeken over het weeshuis in de azuurblauwe zee heb ik allebei: toch las ik ze niet. Waarom? Geen idee.
Dit nieuwe boek van Klune: Naar het eind van de wereld trok me wel aan. Toch duurde het lang dat ik het oppakte. Heel vreemd. Ik las het boek namelijk uiteindelijk in 2x uit op één dag.
Sommige boeken raken je tot in het diepst van je ziel. Dit is voor mij zo'n boek. Het boek gaat over twee mannen: Rodney en Don: een stel, in de zeventig. En de wereld vergaat. Er komt een zwart gat op de aarde af en over een maand zal alles verdwenen zijn. Dat weten de mensen al een tijdje wanneer dit boek begint. Het verhaal speelt zich af in de laatste maanden van het bestaan op aarde.
Don en Rodney moeten namelijk nog iets doen. Wat precies is niet duidelijk voor de lezer. Tijdens de reis naar Washington krijgen we steeds kleine stukjes informatie tot het einde. En dat is hartverscheurend. Ik heb echt flink gehuild tijdens het lezen van de laatste bladzijden van dit boek.
Verder is de reis bijzonder mooi: de mannen ontmoeten verschillende mensen en komen in vreemde situaties terecht. Ondertussen hebben ze tijd om te reflecteren op hun leven en vragen ze zich af of het allemaal wel goed genoeg is geweest.
Het is een bijzonder verhaal dat Klune vertelt. Er komt zoveel in voor: moord, verdriet, boosheid, liefde en angst. Maar die angst voor het einde van de wereld? Die angst valt eigenlijk wel mee. Het gaat nu eenmaal gebeuren.
Hij heeft het prachtig beschreven en Anneke Blok heeft het prachtig vertaald. Het is moeilijk om precies te vertellen waarom dit boek zo mooi is: ik wil niets verklappen. Maar ik zeg dit wel: ga dit lezen. Het is echt prachtig en niemand zal spijt hebben van de tijd die is verdwenen door in dit boek te duiken.
En ik? Ik ga nu toch maar eens die andere boeken van TJ Klune oppakken. Ik kan niet wachten.
Reactie plaatsen
Reacties