Familie Flatus en de verdwenen gouden verf

Dit boek heeft geen flaptekst. Nee, er staat wel op de schutbladen een korte introductietekst. Maar het boek heeft twee omslagen! En daarop staat: ÉÉN VERHAAL, TWEE KANTEN!

Het is uniek. Dit boek bevat twee keer hetzelfde verhaal maar beide verteld door iemand anders. Het ene door moeder en het andere door vader. Dat klinkt natuurlijk al erg interessant en origineel. Toch had ik ook een twijfel: want twee keer hetzelfde verhaal lezen, al dan niet door iemand anders verteld, is dat niet saai?

Ik ben begonnen in het verhaal geschreven vanuit vader Flatus. Het 'vanuit' geschreven klopt trouwens niet helemaal. Want we lezen ook stukjes met gedachten van Goos. Op zichzelf is dit een superleuk verhaal. Het is ook origineel, geestig en leest als een trein. Je hebt als lezer niet door wat er gaat gebeuren en herkent veel van de gezinssituaties. Superleuk!

Nadat ik dit deel had gelezen ben ik begonnen in het tweede verhaal: geschreven vanuit moeder Flatus. En waar ik bang voor was kwam een beetje uit. Sommige stukken vond ik inderdaad nu wat saai, want die kende ik al. En je weet als lezer het einde ook natuurlijk al wanneer je de tweede kant leest. Is dat zo erg? Nee. Want de kant van moeder is totaal anders dan die van vader. Moeder kijkt heel anders tegen dingen aan en maakt ook een paar andere dingen mee. Erg leuk. 

De illustraties van Emanuel Wiemans zijn zoals we gewend zijn. Heerlijk. Het is vrolijk, grappig, speels en lijkt bijna te bewegen wanneer je er naar kijkt. Wel zijn de schutbladen, het tussenblad en het omslag het leukst. Wiemans komt het best tot zijn recht met illustraties in kleur: die spatten van het papier!

Al met al is dit dus een leuk boek! Ik weet niet of ik er nog meer zou lezen die op deze manier zijn geschreven. Misschien wel, want dit was toch wel leuk!