Er is paniek op Drakeneiland: er is geen drinkwater meer. De Drakeneilanders maken ruzie en geven elkaar de schuld. Liam, de Schout, moet het geharrewar zien op te lossen, terwijl de dorst steeds nijpender wordt. Dan wil een groepje op jacht, ook als is jagen tegen de wet. Liam volgt hen de grotten in. Hij wil de goudjakhals redden die zo lijkt op zijn eigen hond van vroeger. Maar dan valt hij in een metersdiepe schacht. En niemand weet waar hij is… (flaptekst)
Gewoon een nieuw deel in de Drakeneiland-serie?! Dat had ik echt niet meer verwacht. Wat heb ik genoten van deze serie, geschreven door Lydia Rood en geïllustreerd door Kees de Boer. Tussen 2007 en 2014 verschenen er negen delen die ik heb verslonden. Nu is er een tiende deel! Dat komt door een fan van de boeken, Juliëtte. Zij had een idee en stuurde dit op naar Lydia Rood. En die heeft er dus het tiende deel in deze serie van gemaakt.
Het is weer een ouderwets boek waardoor ik direct weer in de wereld van Drakeneiland werd gezogen. Fantastisch. Het gegeven van een eiland zonder volwassenen is natuurlijk als kind geweldig om te lezen. Natuurlijk kan dit niet altijd goed gaan en dat schuwt Lydia Rood ook in dit boek niet. Er is namelijk geen drinkwater meer: Paniek!
Net als in alle andere delen kunnen de kinderen het natuurlijk oplossen. Is dit realistisch? Misschien niet, maar toch klopt het in dit boek wel. Ze kunnen samenwerken, samen oplossingen bedenken en het redden samen.
Toch is het verhaal niet hetgeen wat dit boek weer goed maakt. Dat is de setting. Lydia Rood heeft met Drakeneiland iets gecreëerd waar elk kind heen wil. Het voelt realistisch: dat komt ook door de functies van de kinderen en de opgestelde regels. Dit zouden kinderen gewoon moeten kunnen. Tegenwoordig ben ik zelf volwassen, dus ik mag er niet meer heen. Maar dat is toch wel balen. Lydia Rood schrijft het zo fijn, de kinderen worden levensecht.
Wat leuk dat er weer een deel is verschenen in deze serie. Hopelijk wakkert dit de interesse voor de gehele serie weer aan. Fijn dat Uitgeverij Leopold het aan heeft gedurfd dit boek te publiceren. Met gelukkig ook weer de perfecte illustraties van Kees de Boer, die horen gewoon bij deze serie.
Het enige jammer vind ik de letters op het omslag. Waar is het Drakeneiland logo gebleven? Zo voelt dit toch niet helemaal als een volwaardig deel in de serie. Jammer, want dat is het wel! Wie weet komen er nog wel meer delen?
Reactie plaatsen
Reacties