Hazenhart is verzot op de gruwelverhalen uit ‘Het Lied van Heer IJzerhart’. Het toeval wil dat een geleerde gast in de herberg van zijn oom op zoek is naar de waarheid achter deze legenden. Midden in de nacht maakt hij Hazenhart wakker en neemt hem mee op reis naar de Bloedburcht van heer IJzerhart.
Kysia slaat op de vlucht nadat het huis waar ze met haar meester woont in brand is gestoken. Uit de vlammen redt ze een boek met verhalen over een bloeddorstige heer Y. Dekselse Dirk, een stijlvolle struikrover, helpt Kysia bij haar zoektocht naar het geheim van het boek.
Algauw kruisen de wegen van de twee weeskinderen zich en ze besluiten hun krachten te bundelen. Maar in een wereld vol rovers, magie en zwaardgekletter moeten Hazenhart en Kysia moediger zijn dan ooit… (flaptekst)
Ik schreef het al in mijn recensie van Hotel Zweefkees: Hazenhart is een nieuw boek dat aanvoelt als een wat ouder boek: over rovers, betoveringen en een professor. Net als Hotel Zweefkees dat ook voelt als een boek van vroeger. De sfeer van Paul Biegel en in het geval van Hazenhart ook de sfeer van Tonke Dragt. Ook de illustraties van Maaike Putman doen ouderwets aan, maar daardoor prachtig, sfeervol en perfect passend bij dit boek.
Henk Hardeman is voor mij een bekend kinderboekenschrijver. Als kind las ik al zijn boeken (De prinses van Ploenk, Zebedeus en het zeegezicht). Recenter verscheen er een YA-boek: Wie is Adam Westerman. Een goed boek, maar ik hoopte toch dat hij ook weer een boek voor kinderen ging schrijven. En gelukkig is daar dus Hazenhart. Een lekker dik avonturenboek dat helemaal past in lijn met zijn eerdere boeken.
Want wat een fijn verhaal heeft Hardeman geschreven. De heer IJzerhart, waar we niets van weten is interessant en door steeds kleine stukjes informatie te geven wordt het boek steeds spannender en interessanter. Maar ook de hoofdpersonages zijn goed: de twee weeskinderen Hazenhart en Kysia hebben allebei hun eigen redenen om naar de burcht van de Heer IJzerhart te gaan. Twee verschillenden redenen, twee verschillende routes en verschillende reisgenoten.
Hardeman voert best veel personages ten tonele, maar die hebben allemaal een echte rol in dit verhaal. De professor, Dekselse Dirk en zelfs de vreselijke oom van Hazenhart. Op het einde komt het allemaal samen en klopt dit boek tot in de puntjes. En zelfs de magie klopt. Het wordt niet helemaal uitgelegd, het blijft mysterieus: maar juist daardoor voelt het echt aan.
Het boek deed me zelfs wat denken aan De vloek van Woestewolf, van Paul Biegel. En dat bedoel ik dan zeker als een compliment. De magie, de personages, de rovers, de hoofdpersonages en het gehele avontuur lijkt weggelopen uit een boek van Biegel. En zulke verhalen hebben we echt nodig in de kinderboekenwereld. Gelukkig verschijnen er dus steeds meer, zoals het al eerder genoemde Hotel Zweefkees, maar ook de boeken van Kevin Hassing en Janneke Schotveld. Hazenhart is een geweldig boek en vraagt om meer van Henk Hardeman, hopelijk gaat dit veel gelezen worden.
Reactie plaatsen
Reacties