Marta woont met haar moeder op de zolderkamer van Hotel Balazar. Ze droomt dat haar vader, die soldaat is, terugkomt. Elk woord uit zijn laatste brief kent Marta uit haar hoofd.
Op een dag verschijnt er een mysterieuze gravin in het hotel, met op haar schouder een papegaai die ooit een generaal was. De gravin belooft Marta verhalen. Brengen die haar dichterbij haar vader? (flaptekst)
Wat dit boek echt goed maakt is de geweldige setting. Kate DiCamillo heeft echt een heerlijk setting bedacht met geweldige personages. De ondertitel van dit boek is Een verhaal uit Norendië. Een fictief land, we weten er niets over en daardoor voelt dit boek aan als een sprookje. Het eerste boek met een verhaal uit Norendië: De poppen van Spelhorst heb ik niet gelezen, maar staat verder ook helemaal los van dit boek.
Marta woont in een hotel, haar moeder is schoonmaker sinds haar vader, de soldaat, niet meer terugkeert van de oorlog.
Een gravin die in het hotel komt overnachten vertelt verhalen aan Marta, verhalen die voor haar veel te lang duren voordat alles duidelijk wordt.
De geweldige illustraties van Júlia Sarda zijn filmisch en geven nog meer karakter aan dit boek.
Het verhaal van Kate DiCamillo klinkt niet heel bijzonder. Maar is het uiteindelijk wel. Want er worden allerlei dingen vertelt, benoemt die je als lezer aan elkaar kunt knopen of filosofisch kunt bekijken. Er zit erg veel inhoud tussen de regels door en dat maakt het interessant.
Natuurlijk is de geweldige sfeer belangrijk, maar het boek draait eigenlijk om het verlies van de vader van Marta. De verhalen van de gravin duren lang, voor Marta en voor de lezer. Maar lees door, want het einde is prachtig én bevredigend.
Reactie plaatsen
Reacties