Na een mislukt grapje blijven Eva (11) en haar nichtje Sofie (5) alleen achter in het bos. De politie ziet niet meteen een groot probleem, er lopen dagelijks kinderen weg en die komen bijna altijd weer veilig thuis. Maar er is wél een probleem, want Eva is blind.
De nacht valt, en het bos is vol vreemde geluiden. Ze hebben honger en dorst, ze raken doorweekt van de regen. Hoe komen ze thuis? Kómen ze nog thuis? (flaptekst)
Lang geleden heb ik boeken gelezen van Mieke van Hooft. Heel eerlijk wist ik niet dat ze nog actief is als schrijfster, dus toen deze titel werd aangekondigd was ik verrast. Maar ook benieuwd!
Om meteen even met een klein puntje van kritiek te komen: het omslag is mooi maar oogt erg ouderwets en daardoor niet super aantrekkelijk voor de doelgroep. En eigenlijk geldt dit wel een beetje voor het hele boek. Het is echt een klassiek kinderboek en daar is niets mis mee, maar het voelt ook tijdens het lezen een tikje ouderwets.
Toch is het ook een spannend verhaal. Eva en Sofie willen een grapje uithalen en stappen daarom achterin de auto. Maar wanneer ze erachter komen dat het niet de goede auto is, is het al te laat. Bij een volgende stop stappen ze ongemerkt uit en moeten een nacht zien te overleven in het bos.
Spannend. Na een paar hoofdstukken kom je er als lezer ook nog eens achter dat Eva blind is. Dit had een grote verrassing kunnen zijn, maar gezien de titel van het boek en de flaptekst is het dat niet.
Het blijkt ook dat Eva Sofie niet zo leuk vindt, en dit maakt het samen overleven in het bos gecompliceerd.
Het is wel prachtig hoe Eva als blind meisje afgaat op de geluiden. In het bos zijn natuurlijk veel geluiden. Doordat Sofie wel kan zien kunnen ze elkaar mooi aanvullen en dat levert mooie situaties op.
Ondanks het best spannende onderwerp en de ongerustheid bij de familie van Eva en Sofie voelt het boek niet geheel realistisch aan. Er lijkt te weinig paniek te zijn, terwijl het natuurlijk echt wel een gevaarlijke situatie is. Dat ontbreekt wat in dit avonturenboek.
Toch is het door de schrijfstijl van Mieke van Hooft wel een prettig boek om te lezen, maar volgens mij had er meer ingezeten.
Reactie plaatsen
Reacties