Otis heeft niet veel. Een vader die te veel drinkt. Twee hongerige honden. En een knoop in zijn buik die maar niet verdwijnt. Zijn enige lichtpuntje is Mimir.
Mimir heeft juist alles. Otis, haar kersverse liefje. Twee geweldige vaders. En drie filosofische konijnen die kunnen praten. Hoe dat kan?
Samen met Otis gaat Mimir op zoek naar een verklaring. Hun speurtocht zit vol humor, botsende buien en onverwachte ontdekkingen. Over pratende dieren. Over frustratie en vriendschap. Over wie je bent als niemand kijkt.
Maar terwijl Mimir steeds dichter bij een antwoord komt, moet Otis een moeilijke beslissing nemen. Heeft hij de moed om zijn Grote Geheim niet langer te verbergen? (flaptekst)
Dit is echt zo'n boek dat je wilt lezen door het prachtige omslag. De illustratie van Marijke ten Cate is warm, sfeervol en er wordt gebruik gemaakt van prachtige kleuren. Pas toen ik begon met lezen kwam ik erachter dat dit een vervolg is op De regenboog van Mimir. Gelukkig is het niet noodzakelijk om die te hebben gelezen voordat je dit boek leest.
Evy Danckers heeft een boek geschreven vanuit twee perspectieven: Mimir en Otis. Om en om wordt er een hoofdstuk verteld vanuit hen. Dat is meteen een mooie manier om goed alle kanten van een verhaal te belichten. In dit boek worden namelijk best heftige onderwerpen op een lichte manier aangekaart: alcoholgebruik, rouwverwerking, acceptatie, discriminatie en verwaarlozing. Het komt allemaal voorbij op een subtiele manier. Doordat het verhaal dus vanuit twee perspectieven wordt verteld kan dit belicht worden vanuit twee standpunten: de persoon die het zelf meemaakt én de buitenstaander. Dat maakt dit boek direct erg waardevol. Want ook voor een buitenstaander kunnen bepaalde gebeurtenissen veel invloed hebben terwijl ze er niet middenin zitten. En het kan lastig zijn om te beslissen wanneer je gaat ingrijpen.
Prachtig gedaan dus. Maar dat geldt ook gewoon voor het hele boek. De setting, de vaders van Mimir, de thuissituatie van Otis: het wordt allemaal beschreven op een fijne manier waardoor je er bijna deel vanuit lijkt te maken. Af en toe is het taalgebruik wat ouderwets, waardoor het toch niet helemaal aanvoelt als een situatie die zich nu afspeelt. Is dat erg? Het stoort mij in ieder geval nergens, maar mogelijk dat het voor de doelgroep wel wat gek kan zijn.
Bijzonder leuke toevoeging zijn de sprekende dieren. In eerste instantie praten ze alleen tegen Mimir, maar uiteindelijk ook tegen Otis. Hier is geen verklaring voor dus dat is gewoon erg grappig. En een erg goede uitlaatklep voor Mimir. Bij de konijnen kan ze haar ei kwijt en praten over alles wat er gebeurt. En dat zorgt dan weer voor zelfreflectie.
De illustraties van Marijke ten Cate maken een waar kunstwerk van dit boek. Wat een prachtige, kleurrijke en sfeervolle illustraties! Prachtig dat uitgeverij Lemniscaat dit boek ook volledig in kleur heeft uitgebracht, dat is echt een meerwaarde!
Ik wil nu het eerste boek over Mimir ook zeker gaan lezen want dit is een veel te fijne wereld om in te vertoeven.
Reactie plaatsen
Reacties