In haar verlangen naar ultieme rust begaat Aisha een wanhoopsdaad: ze stapt uit het leven. Tot haar verbazing komt ze terecht op een vliegveld, in de Transitruimte. Daar ontmoet ze Armin, een jongen die net zo oud is als zij en die geschept is door een vrachtwagen.
Daar zitten ze dan. Beiden dood. De een zelfgekozen, de ander door een stom ongeluk. En er blijken nog meer mensen te wonen op Luchthaven 1. In de Verkeerstoren kun je beelden uit je verleden projecteren door middel van VR.
In deze wonderlijke wereld raken Aisha en Armin steeds meer verbonden met elkaar. Dan durft Aisha ook opnieuw te kijken naar de keuzes die ze heeft gemaakt. Waaronder die allerlaatste. Want wat als het lot eigenlijk iets anders voor haar en Armin in petto had? (flaptekst)
Niet eerder las ik een boek van Anna van Praag. Gek, want haar boeken spraken me eigenlijk altijd wel aan. Toch kwam het er niet van, tot nu. Sterren verpakt in huid werd aangekondigd en dit greep mij direct aan. Een boek over een meisje dat uit het leven stapt en dan dus tot haar verbazing terecht komt op een vliegveld, in de Transitruimte.
Een boek over de dood en wat er daarna met je gebeurd is altijd spannend. Dit kan erg goed uitpakken of totaal niet. In dit boek pakt het goed uit. Want op dat vliegveld blijven mensen die dood zijn wachten wanneer ze nog iets moeten doen: zoals praten met een kind. Wanneer die dan overlijdt ontmoeten ze elkaar en kunnen ze het uitpraten. Aisha, de hoofdpersoon, komt daardoor haar oma bijvoorbeeld weer tegen. Maar ook een vrouw die vroeger bij het consultatiebureau werkte en haar ooit heeft ontmoet.
Op dat vliegveld kun je ook naar de verkeerstoren. Daar kun je herinneringen terugkijken. Maar ook dingen die in de toekomst gebeuren en te maken hebben met jou. Bizar en ontzettend goed bedacht door Anna van Praag.
Aisha ontmoet Armin, een jongen die is geschept door een vrachtwagen. Allebei dood, maar de een is zelfgekozen dood en de ander door een stom ongeluk. Ik had verwacht dat dit meer wrijving op zou leveren, maar dat blijft uit. Aisha komt erachter dat haar leven helemaal niet zo slecht was en dat is misschien wel een beetje cliché.
Toch is het boek niet cliché en het einde al helemaal niet. Het is natuurlijk allemaal verzonnen door Anna van Praag, maar als het op deze manier echt zou kunnen gaan: ik teken ervoor.
Van Praag weet ook heel goed de emoties en gevoelens te beschrijven die de hoofdpersonen voelen. De gevoelens over hun eigen dood, maar ook de gevoelens die horen bij herinneringen of een mogelijke toekomst. En liefde die ook na de dood nog bestaat en kán ontstaan.
Het is prachtig en ik heb zeker een traantje moeten laten tijdens het lezen. Ik wil meer lezen van deze auteur en hoop dat dit boek veel gelezen gaat worden. Dat verdient het!
Mooi uitgegeven door Uitgeverij Lemniscaat met een prachtig omslag van Eef Verburg.
Reactie plaatsen
Reacties