Oktober en haar vader wonen in het bos. Ze kennen de bomen en de stenen en het meer als geen ander. Een leven buiten het bos kennen ze niet. Tot het jaar dat Oktober elf wordt. Dat is het jaar dat Oktober een babyuiltje redt. Het is het jaar dat haar vader uit de hoogste boom valt. Het is het jaar dat de vrouw die zichzelf Oktobers moeder noemt terugkomt en haar meeneemt naar de bewoonde wereld. Het jaar waarin alles verandert... (flaptekst)
Vertaling Aleid van Eekelen-Benders.
Dit boek heeft echt een prachtig omslag dat direct opvalt. De illustratie van Angela Harding is sfeervol en authentiek. In de boekwinkel zal dit boek daardoor er uitspringen. Ook de glimmende letters zorgen nog meer voor het wauw-effect.
In kleine letters staat er: Bekroond met de Yoto Carnegie Metal. Nou, dat klinkt veelbelovend!
Voor mij is het een grijs gebied wanneer een kinderboek veel lof krijgt van volwassenen. Want soms is het dan ook daadwerkelijk een goed boek vóór kinderen. Maar soms is het dan meer een boek voor volwassenen dan voor de beoogde doelgroep. Een lastig gebied want het is logisch dan volwassenen een boek beoordelen op hun eigen mening. Maar kinderen kijken er soms echt anders tegenaan. Bij dit boek vond ik vooral in het begin erg moeilijk te bepalen of ik daadwerkelijk een kinderboek aan het lezen was. Naarmate het verhaal verder vorderde kwamen er zeker momenten waarvan ik dacht: Ja! Dit is een kinderboek. Maar dan moeten de kinderen wel het eerste stuk doorkomen.
Want dit boek begint best wat stug. Het verhaal wordt vertelt vanuit Oktober en zij denkt erg veel. Het is veel tekst zonder dialoog en daar moet je van houden. Ik heb er dus wel van genoten en vond het boek heerlijk weglezen.
Het moment waarop Oktober verhuisd naar de stad, met de mevrouw die haar moeder is, wordt het verhaal sneller, er gebeurt meer en het past meer bij de doelgroep. Oktober gaat naar school, komt in contact met kinderen en gaat dingen doen die elk kind van die leeftijd zou doen. Vooral het modderjutten is echt goed beschreven en lijkt super leuk om zelf te doen.
De verhaallijn over de band met haar ouders en de onzekerheid die Oktober heeft is best zwaar, toch wordt het luchtig beschreven en voelt het boek niet té zwaar. Mede door het babyuiltje, het modderjutten en vrienden proberen te maken.
Het einde is warm, ik was even bang dat het iets te positief zou eindigen (dit gebeurde gelukkig niet, het blijft realistisch) gezellig en sfeervol. Je bent als lezer blij voor Oktober, voelt met haar mee en hoopt dat vanaf nu haar leven alleen maar fijn gaat zijn.
Het is een prachtig boek, goed vertaald door Aleid van Eekelen-Benders. Is het echt een kinderboek? Weet ik niet, er zullen zeker kinderen zijn die er wel van genieten, maar ook kinderen die dit boek te traag en te saai kunnen vinden. Voor volwassenen die houden van kinderliteratuur is het hoe dan ook een aanrader.
Reactie plaatsen
Reacties